Mijn hoofd is leeg

Wat een rust en ontspanning ervaar ik hier. Terwijl het harde getjilp van de krekels het zachte gekabbel van het fonteintje overruled, ruik ik een mengelmoes van bloemig en dennengeur. Ik schuif nog een turquoise kussen achter mijn rug zodat ik comfortabel zit op de gietijzeren bank van het terras in dit kasteelhotel. Het is middernacht en ik schat de temperatuur op 28 graden. Hier in het bergdorpje Monda, in de Sierra de las Nieves, zo'n 12 km landinwaarts achter Marbella, kan ik niet anders dan in het hier en nu zijn.

terrascastillo

Ik probeer te focussen op de komende weken: de kinderen weer naar school, de workshops die ik heb gepland, de nieuwbrieven en magazines die ik voor klanten ga schrijven… Het lukt mij niet. Ik heb heel veel zin om weer aan de slag te gaan, maar het lukt me hier echt niet om vooruit te denken. Mijn hoofd is leeg. Mijn lijf voelt ontspannen. Mijn hart is vol van liefde voor de man naast mij die lekker op zijn iPad Spaanse finca's aan het zoeken is. Mijn maag verteert de voortreffelijke tonijn die ik vanavond het gegeten. En de mojito waar ik nu van nip.

droomhuis

'Het is goed, je hoeft alleen maar te zijn' zegt mijn hoofd. En ik voel, dat is waar. Ik herinner me weer de veertjes die ik al wekenlang iedere dag op straat zie liggen. Eerst in België, waar we in het begin van de vakantie waren, toen in Spanje. Telkens als ik een veertje zie, glimlach ik en zijn de volgende woorden er: liefde - zijn - vertrouwen.

ondergaandezon

De lieve Spaanse ober zet 2 nieuwe volle glazen voor ons neer; een mojito en een sangria met vers fruit en munt. Wat een genot. Ik leun mijn hoofd op de schouder van mijn lief en kijk mee naar de huizen op zijn tablet. De ohhh's en ahhhh's volgen. We verwonderen ons en dromen die laatste vakantienacht allebei over ons Spaanse huis.



De mooiste autoweg van Europa, door de Sierra de las Nieves

We verkennen Parque Natural de la Sierra de las Nieves. Een prachtig, rustig en nog niet ontdekt natuurgebied, vlak achter de drukke kust van de Costa del Sol. We nemen de A-366 van Monda naar Coín. Zodra we op 1200 - 1500 meter hoogte rijden, is er ineens geen bewoonde wereld meer. Stilte. Rust. Natuur. Uitzicht.

sierra

Het gebied strekt zich uit tussen Ronda, Coín en Marbella. Dit biosfeerreservaat (Unesco) staat bekend om de authentieke witte dorpjes, zoals Coín,
Ojén en Istan. Allemaal even pittoresk. We worden verliefd op Coín, een levendig, puur plaatsje met pleintjes, fonteinen en prachtige finca's (te koop).

Een van de oudste steden van Spanje
Na 1,5 uur over de mooie A-366 arriveren we in Ronda. Dat is even schrikken, want Ronda is een toeristische trekpleister. Het is een van de oudste steden van Spanje en torent uit over een diepe kloof. Zeer de moeite waard om dit oude stadje te bezichtigen - ik was er jaren geleden - maar voor nu slaan we het toeristische stuk even over. "Dat komt wel een keer in het voor- of najaar, want we gaan hier toch ooit wonen in de buurt" zegt mijn lief.

route

De mooiste autoweg van Europa
Behendig en tevreden stuurt hij onze Jeep over de slingerende, bergachtige, dalende A-397. En weer zijn we sprakeloos, want de A-366 van hiervoor was al geweldig, de aansluitende A-397 van Ronda naar San Pedro, naar de kust, is adembenemend. Telkens als je een bocht omkomt, zie je de knalblauwe zee. In onze reisgids lezen we dan ook dat dit de mooiste autoweg van Europa is!
witdorpje

Marbella
Beneden aan de kust aangekomen werkt Marbella wel even als een anti-climax. Maar de contrasten zijn ook wel weer erg leuk, want in dit gebied is er dus voor ieder wat wils. We eten lekker wat aan het strand en ik vraag Marlies (mijn Nederlands-Spaanse vriendin) om een tip voor een lekker strandje, voor de volgende dag, want aan deze overbevolkte Costa del Sol (in augustus) weten we het zo snel even niet. Zij adviseert om morgen naar
Cabopino te gaan, naast Cala de Mijas. Goed onthouden.

ondergaandezon

Zoete dromen

We genieten de rest van de avond weer in Castillo de Monda, waar we zoete dromen beleven na weer een voortreffelijk diner met Hollandse appeltaart als dessert, volgens receptuur van de moeder van eigenaar Arjan. Buenas noches!



We maken een ballroomdansje in Castillo de Monda

"We zijn niet goed hoor" zeg ik tegen mijn vriend als we parkeren voor Castillo de Monda. Op het bord voor de toegangspoort lees ik eerst de historische beschrijving van dit Arabische kasteel uit de 9e eeuw. Als we door de poort richting de entree lopen denk ik nog steeds dat we niet goed zijn, want dit oogt als een heel luxe hotel; boven ons budget. Maar niets is minder waar.

castillo3

"Dit is niet goed"
De vriendelijke receptionist bevestigt onze reservering (die we een paar dagen ervoor via booking.com hebben gedaan) en tilt onze bagage uit de auto. We kijken elkaar nog steeds vragend aan; we zijn nog niet overtuigd dat we goed zitten. We gaan met de lift omhoog en hij brengt ons naar de hotelkamer. Terwijl de receptionist de bagage binnen zet, kijken wij met open mond naar de twee gi-gan-ti-sche kasteelkamers; een soort balzaal. We zijn sprakeloos. In het Nederlands mompelen we weer "dit is niet goed". Ik check bij de receptionist of hij het serieus meent dat deze kamer voor ons is, voor het bedrag dat we hebben geboekt. "Si, si, it was the only room available yet."
Oké… nou daar kunnen wij best aan wennen de komende drie nachten. Dus.

castillo4

Gewoon omdat het kan
Zodra hij is vertrokken, roept Ferry vanuit de badkamer: "Oh kijk schat, moet je dit zien!" Waarop ik roep: "Nee, kom eerst hier kijken naar het uitzicht!" Echt waar, we roepen, in plaats van praten, omdat het zo groot is. Een soort van familiekamer, twee kamers aan elkaar, met allebei een prachtige serre, stijlvol ingericht. Twee 2-persoonsbedden, maar ruimte voor wel acht bedden.

Nadat we ons hebben opgefrist in de prachtige badkamer, maken we een ballroomdansje. Gewoon omdat het kan.

castillo2

Flanerend door het hotel
Dan vervolgen we onze expeditie door het kasteel. We zien al snel dat het kort geleden is gerenoveerd. Op de bovenste etage flaneren we van de bar, naar het restaurant, door naar het terras en haast giebelend van verwondering door de kasteeltuin richting zwembad. Overal paadjes en trappetjes die leiden naar hotelkamers. Zo verschrikkelijk smaakvol ingericht en aangelegd.

castillo1

Nederlanders!
Ineens worden we in het Nederlands aangesproken door een meneer. Arjan, zo stelt hij zich voor. Hij heet ons van harte welkom en we begrijpen uit ons korte praatje met hem dat hij een van de drie (Nederlandse) eigenaren is. Hij nodigt ons uit om die avond in het kasteelrestaurant te komen dineren.

castillo5

Zodra het donker wordt vergapen we ons aan het uitzicht over de witte dorpjes van de Sierra de las Nieves. Slechts 15-20 minuten rijden van Malaga en Marbella zijn we hier in Monda beland, in een van de mooiste en groenste streken van Andalusië.

castillo6

Het hoe en waarom van Castillo de Monda
Na een voortreffelijk diner komt Arjan uitgebreid met ons praten. Hij vertelt dat ze pas vier maanden open zijn en het loopt storm! Toen hij het met zijn twee Nederlandse compagnons kocht, was het kasteel - voorheen ook al een hotel/restaurant - oudbollig, somber en in Middeleeuwse stijl ingericht. Ze hebben zich twee maanden lang, met 45 man, in het zweet gewerkt om het kasteel te verbouwen en te moderniseren. Aan alles is te zien - en te proeven, met complimenten aan de chef kok - dat deze drie heren veel ervaring hebben in het hotelwezen, de horeca en op het gebied van styling.
Na onze vakantie komen we dit leuke
filmpje tegen op Hart van Andalusië (aanrader om op Facebook te volgen), dat het hele verhaal eigenlijk vertelt over het hoe en waarom van Castillo de Monda.
We verheugen ons om hier in 'jonkvrouwstijl anno 2016' intens te genieten de komende dagen.

Surfparadijs tussen de stieren

Vandaag een prachtige reis gemaakt van Sevilla naar Monda. Eerst door wat saaie akkerlanden naar Jerez de la Frontera. Toen door naar Cadiz, over de mooie brug over de Guadalquivir die hier uitmondt in de zee. Cadiz ligt op een schiereiland en heeft een gigantische haven. Als Rotterdammers genieten wij hier natuurlijk van. Evenals van de contrasten in deze stad: de eindeloos lange stranden, lelijke appartementencomplexen en schitterende robuuste binnenstad.

brugCadiz

De weg vervolgt van Cadiz naar Vejer de la Frontera, eerst een saaie route, maar vanaf Vejer wordt de weg bergachtiger, rijd je langs mooie witte dorpjes en zie je kilometerslang alleen maar grazende toros. Hier zitten alle stierenfarms; zo veel heb ik er nog nooit bij elkaar gezien. Dan daalt de weg af naar Tarifa. En wow, dat is een groot surfparadijs. Vanaf de weg zien we honderden kleurrijke zeilen op zee, net voorbij de grazende stieren. Een bizar en uniek plaatje.

stier (1)


Tarifa

In Tarifa stoppen we wat langer dan we in Jerez en Cadiz deden, want de sfeer is zo gezellig! Het lijkt wel klein Ibiza; een combinatie van flowerpower en superhip. Ik
moet hier echt even winkelen. Een uur later stap ik met nieuwe schoenen (voor 20 euro!) en een grote strandtas blij en voldaan weer de auto in.
Ondanks dat Tarifa heel toeristisch is, er een meer opfokte sfeer heerst dan bijv in Granada en dat het minder authentiek Spaans is dan Sevilla, wil ik hier zeker nog terugkomen! Met m'n 4 pubers natuurlijk, want zo'n hip and happening surfparadijs vinden ze zeker weten te gek. En aan de overkant van de Straat van Gibraltar zien we Marokko liggen, hoe gaaf is dat?

Tarifa

Costa del Sol

De route van Tarifa naar Gibraltar is voor Ferry een genot, over de bochtige bergweggetjes en prachtige uitzichten over de baaien. Na Algeciras zien we helaas vooral de foeilelijke urbanisaties langs de Costa del Sol. Even omschakelen en bij Marbella duiken we snel de Sierra de las Nieves in, richting Monda. Benieuwd waar we nu weer terechtkomen.

witdorpje

Sevilla - Een snoeihete verrassing in Andalusië

Het is er 41 graden als we arriveren. We wandelen in slow motion onder de bomen van het paleiselijke park. En glimlachen om de maffe Japanners, die alle Spaanse prullaria kopen en gebruik maken van de koets, fiets, tourist sightseeing bus, privégids en rondvaartboot.

Sevilla gitaar

Warm hè?
We ploffen neer op een bankje, naast een alcoholist. Wij drinken water, heel veel. En kijken naar de mengelmoes van toeristen en Sevillianen. "Warm hè?" zeggen we voor de vierde keer tegen elkaar.

Sevilla placadeespanja

Imponerend
Natuurlijk is ook hier de kathedraal gigantisch, net als in Granada. Maar de hoeveelheid paleizen en prestigieuze gebouwen maken de meeste indruk op ons. Brede lanen, waar vroeger de koetsen reden. Het is op Napoleon-achtige wijze statig, chique, groot en imponerend. In veel van deze historische gebouwen zijn nu faculteiten gevestigd; Sevilla is een waanzinnig gave universiteitsstad.

Sevilla paleis

Aan de Guadalquivir
We doen alles lopend, de tijd vergetend, om maar zo veel mogelijk van Sevilla op te snuiven. Rond 14 uur is het echt niet meer uit te houden vanwege de warmte, dan gaan we terug naar
hotel Ribera de Triana en doezelen we urenlang aan het zwembad op het dak, met uitzicht over de stad. Dit hotel ligt prefect, aan de Guadalquivir, de rivier waarover Columbus voer naar Amerika. De Guadalquivir was de belangrijkste haven voor de handel naar de nieuwe wereld.

Sevilla quadalquivir

Triana
Iedere avond wandelen we langs de kade de gezellige wijk Triana in, boordevol terrasjes en barretjes. Vijf minuten van ons hotel ligt een authentieke markthal; de vislucht komt je van verre al tegemoet. Hier kopen de Sevillianen hun eten, geen toerist te bekennen. We love that.


Sevilla markthal

Drie dagen lang slenteren we door het openluchtmuseum dat Sevilla heet. Maar drie dagen zijn te kort. We weten zeker dat we hier nog vaak zullen terugkomen. Ook, of misschien juist, in de winter, om alle prachtige musea te bezoeken.

Sevilla
jij snoeihete stad in het zuiden
met avenias zo statig als in Parijs
De prachtige parken en paleizen
minstens zo indrukwekkend als die van Napoleon
Hippe barretjes, flamenco en kastelen
statig cultuurschoon aan de Guadalquivir
Stad van de grote heersers en de handel
Een snoeihete verrassing in Andalusië


Klein Arabie in Spanje

albeicin

Liefde op het eerste gezicht
klein Arabië tussen de bergen
van de Sierra Nevada
Smalle kronkelstraatjes en
oneindig veel pleintjes
Het echte Spanje
vind ik hier
tussen de studenten en Arabieren
eten we tapas tot diep in de nacht
Iedereen geniet


alhambra

Op een pleintje in Granada

Granada, wat houd ik van deze stad. Al drie keer eerder was ik hier. Altijd vanwege Marlies, omdat zij hier woonde. En nu treffen we elkaar weer op Campo del Principe. Om 22 uur, Spaanse etenstijd, spreken we af met mijn vriendin, die ik 25 jaar geleden ontmoette op Ibiza. Met haar Spaanse man en drie blonde kindjes met reebruine ogen, komen ze ontspannen aangeslenterd.

granada2

Dat ze zo ontspannen zijn valt me direct op, want ze zitten midden in een verhuizing naar Nederland. Vorig jaar zomer besloten ze om in Den Haag te gaan wonen zodat de kinderen naar de internationale school kunnen. Ze huurden een gemeubileerd appartement en Juan ging direct aan de slag voor zijn Spaanse werkgever als Spaans docent op vier verschillende scholen in Zuid-Holland.

Oh wat houden ze van Granada
Het bevalt ze goed. "It is good for all of us" zegt Juan. Na vijf jaar Australië durfde hij eindelijk zijn vaderland in te ruilen voor het koude, maar goed georganiseerde Nederland, zo zegt hij zelf. Daarom is nu de huur opgezegd van hun appartement in Granada en hebben ze inmiddels een huis gekocht in Den Haag. Vreemd is het wel voor ze, want oh wat houden ze van Granada. Ze zijn dan ook vastbesloten om zo veel mogelijk schoolvakanties terug te keren naar de Spaanse zon, familie, vrienden en cultuur.

granada3

Van alles door elkaar
In rap Spaans worden er allerlei tapas besteld; de borden passen niet meer op het kleine tafeltje waar we met z'n zevenen aanzitten. We eten van alles door elkaar, net zo gemakkelijk als het Spaans - Nederlands - Engels wordt afgewisseld. Ik heb bewondering voor hun drietalige kinderen. Althans, de oudste twee, die in Australië ook goed Engels hebben geleerd, net als hun vader. De jongste is pas twee.

Andalusische straatjes
Ze hebben voor ons een kamer geregeld in
Hotel Carlos V, midden in het centrum. Om half een 's nachts sloffen we door de smalle Andalusische straatjes naar ons hotel. De terrassen zitten nog vol en er wordt flink op los geflaneerd over de avenias. Oh, wat houd ik van deze levendige, relaxte stad.

granada4

Spaans ontbijtje
De volgende dag worden we om 10:00 uur wakker. We gooien onze spullen in de tas en wandelen naar het dichtstbijzijnde pleintje om te genieten van een Spaans ontbijtje. Overal in Spanje hoef je pas om 12 uur uit te checken in hotels. Ook zo relaxed vind ik dat.
We genieten van de oude mannetjes die de bankjes op het plein bezet houden. Druk discussiërend over weet ik veel wat. Daarna stappen we in de auto om het prachtige Andalusia verder te verkennen. Op naar Sevilla!

Een pareltje in de Sierra Nevada

Spontaan boeken we twee nachten in La Zubia, een klein plaatsje net buiten Granada. Daar waar de Sierra Nevada begint. Als we het plaatsje La Zubia doorrijden, stuurt de TomTom ons de bergen in. Een licht stijgende route tussen de naaldbomen. Voor ons zien we allemaal bergketens. Waarheen leidt deze weg?

sierra nevada

Natural park staat er op de borden. En daar, ineens, tegen de bergkam aangebouwd, zien we een paar straatjes huizen met prachtige villa's. We worden het hoogste straatje ingestuurd, dat ons leidt naar hotel El Balcón de las Nieves.
Een groot huis met vijf etages tegen de bergketen aangebouwd. Beneden een heerlijke tuin met loungebanken en een zwembad. En dat uitzicht! We zitten op 1200 meter hoogte, 10 km van Granada en zien, behalve de lichtjes van de stad, al die witte dorpen liggen die de Sierra Nevada typeren. En 's winters kun je hier skiën, hoe cool is dat?

uitzicht el Balcon

De website van dit hotelletje vertelt:

Dit is een plek om te ontspannen van de dagelijkse routine, wakker worden met energie, frisse lucht inademen, glimlachen naar de zon en genieten van de geur van vers gebakken toast. El Balcon de las Nieves heeft dat magische dat brengt ons terug naar de grote dingen in het leven te waarderen: de kleine details.

zwembad el Balcon

Ferry pakt direct zijn fotocamera en roept voortdurend: "Wow, dit heb ik nog nooit eerder gezien!" Ook als we de dag erna sightseeing & shoppen in Granada combineren met een rangrover-rit door de bergen, zegt hij: "Hier wil ik wel wonen!"

sierra nevada 3

Opgelucht geef ik hem een dikke kus, want dat was precies waarom ik hem meenam naar deze plek en op rondreis door Andalusië. Ik houd zielsveel van Granada en de Sierra Nevada. Wie weet wordt dit ons toekomstige thuis. We zullen het zien. Want de mediterranea blijft ook trekken. Over een paar dagen gaan we het daar ervaren.


Net als in de cowboyfilms

Daar rijden we dan, in onze gehuurde Jeep, door het veranderende, bergachtige Spaanse landschap. We kijken onze ogen uit, terwijl we urenlang via de provincie Murcia naar de provincie Andalucia rijden. Over de N340, ik denk de mooiste route van Zuid-Spanje.

woestijn

Alicante
Gisteren verlieten we Valencia en reden we richting Alicante om lekker te lunchen op de boulevard. Spierwitte stranden met een azuurblauwe zee. Wow, wat mooi! Verder zijn we van de stad Alicante niet echt onder de indruk, maar voor een strandvakantie… perfect!


hotelMurcia

Murcia
We kwamen aan in Murcia, een leuk provinciestadje met veel bedrijfspanden. Hotel Nelva (4 sterren) was voortreffelijk; luxe, moderne styling, gevonden via Secret Escapes waardoor we maar € 60,- betaalden! Nog even gezwommen en lekker chique gedineerd in het hotel. Ferry at zelfs os. Ook goede WiFi dus druk op de whatsapp met Marlies, mijn Nederlands-Spaanse vriendin, die we over een paar dagen zullen ontmoeten in Granada. Ze waarschuwt ons voor de extreme hitte in Granada; we voelen het hier in Murcia al.
Vanochtend werd ik wakker met een nieuw plan: "Schat, hoe zou je het vinden om 2 dagen in de Sierra Nevada te verblijven, in plaats van in Granada zelf? Voor wat meer verkoeling en om te genieten van de natuur?" Ja, dat wilde Ferry graag. Na het ontbijt snel een hotelletje gezocht.

dinerMurcia

Op zoek naar cowboys
Nu zijn we onderweg, tourend over de N340 door de eerste bergketens. We genieten intens van het prachtige landschap. Ieder moment verwacht je dat Clint Eastwood op z'n paard verschijnt tussen deze gortdroge bergketens.

Lorca
In het vestingstadje Lorca lunchen we voor € 7,40 (samen, bizar!) en rijden we omhoog naar el castillo. Van hieruit heb je een waanzinnig uitzicht over het droge, woestijnachtige landschap van de provincie Murcia. Ferry maakt foto's van de oneindige vergezichten over de rivierdelta. De grote rivier (die nu droog ligt) zorgde in de Middeleeuwen voor een populaire handelsroute. Daarom liggen er in deze streek veel forten, waarvan die in Lorca de grootste is. In een deel van dit fort zit overigens een heel mooi
Parador hotel.

LorcauitzichtLorca

Andalucia
Na Lorca rijden we de provincie Andalucia binnen en zien we het landschap almaar groener worden. We doen de ramen open om de geur van de bomen van de Sierra Nevada op te snuiven. Dit is echt een van de mooiste routes die we ooit hebben gereden. We stoppen ieder uur om het landschap in ons op te nemen. Wat deze route zo bijzonder maakt, is dat het landschap voortdurend verandert en dat er voor je gevoel niemand woont. Er is niks, alleen maar bergen. Totdat je van grote hoogte (je voelt het aan je oren) naar beneden suist. Tijdens de daling doemt daar ineens in het dal Granada op. En weer wordt de adem ons ontnomen.


Daarom zijn we hier

We hebben er allebei altijd last van, mijn vriend en ik: winterdepressie. Ik haat de periode november-maart in Nederland en worstel mij er ieder jaar weer doorheen. Ook de wispelturige zomers met wekenlang regen, en af en toe een idioot vochtige warme dag, vind ik niet fijn. Mijn vriend (hij is Indo nota bene) voelt aan zijn lijf wanneer er onweer of storm op komst is. Alleen met positief denken - we kunnen heel goed onze stemming managen - redden we het niet, merken we. Echter, onze Spaanse droom visualiseren en concretiseren, helpt wel. En daarom zijn we hier, in Zuid-Spanje. Dit is ons toekomstige thuis. Hier gaan wij ergens wonen en werken zodra onze kinderen hun middelbare schooldiploma hebben gehaald.

samen

Waarom niet nu al? vragen veel mensen ons. De reden is heel simpel: wij hebben duidelijk afspraken met onze ex-partners, vastgelegd in ouderschapsplannen en convenanten, bezegeld door de rechtbank. Ik heb zelfs een co-ouderschap met de vader van mijn kinderen. Dus daar gaan we niet aan morrelen.

Frankrijk óf Spanje
Toch genieten we al enorm van de voorpret. Zo overwogen we vorig jaar zomer nog een toekomstige emigratie naar Frankrijk óf Spanje en genoten we met ons samengestelde gezin in de Languedoc. Maar omdat een zo lang mogelijk warm klimaat onze hoofdvereiste is, viel Frankrijk toch af. Jammer, want ik spreek de taal al en mijn oudste zoon heeft serieuze prof rugby ambities in Frankrijk. Maar dan herinner ik mij weer de verregende meivakantie in Girona, 5 jaar geleden. Twee weken lang viel het met bakken uit de lucht. "De onstuimige Pyreneeën" zeiden de plaatselijke Catalanen. En dat is waar.

Andalusische bruiloft
Vervolgens herinner ik mij de Spaanse bruiloft van mijn vriendin in Granada, in november. Met onze winterjassen en laarzen aan landden we op de luchthaven Malaga. Het was 25 graden en dat bleef het 3 dagen lang. We kochten nog Sinterklaascadeaus in Granada en genoten intens van de Andalusische bruiloft met honderden gasten, in een prachtige villa met uitzicht op het Alhambra. En het salsa-dansen tot in de vroege uurtjes. Hmmmm…. Zo kan ook.

Skiën in de Sierra Nevada
Dus ons besluit is genomen: we gaan wonen in Zuid-Spanje, waar we zelfs gedurende de 3 maanden dat het daar wél winter is, kunnen skiën in de Sierra Nevada. Hoe cool is dat?

Tussen Valencia en Sevilla
Daarom zijn we hier. Om te genieten. En om te ontdekken waar wel wel en niet zouden willen wonen. Het zoekgebied is nu nog groot, namelijk tussen Valencia en Sevilla, en de kust. Lekker rondtoeren en de cultuur proeven. Wat bevalt ons wel, wat niet? Dát is pas voorpret!

Verkenning op de fiets

Na twee dagen strand, flaneren over de boulevard van Playa de las Arenas, veel mojito's, tapa's en paella's, besluiten we om de oude binnenstad van Valencia op de fiets te gaan verkennen.

Valencia-fiets


Knettergek natuurlijk, want het is 38 graden en Ferry heeft al twintig jaar niet meer gefietst (hij haat fietsen), maar ik heb hem overtuigd. Vanaf ons hotel aan het strand blijkt het nog een hele rit te zijn naar de oude binnenstad, zo'n 10 km. Maar de fietspaden zijn voortreffelijk, bijna het niveau van Nederland.

Valencia-binnenstad

Genietend van de prachtige pleintjes, winkelstraten en de vele kerken, horen we ineens een heleboel getrommel. Snel fietsen we op het geluid af en we belanden midden in een stoet van Zuid-Amerikaanse folklore. We parkeren de fietsen en ik ben Ferry met zijn fotocamera direct kwijt. Ook ik kijk mijn ogen uit. Een soort zomercarnaval zonder praalwagens, maar dansende en muziek makende Peruanen, Brazilianen, Bolivianen, Argentijnen, enz. komen voorbij. In de meest kleurrijke klederdracht die ik ooit heb gezien. Ze dansen allemaal hun eigen culturele ritme.

Valencia-zomercarnaval

Nadat we twee uur lang hebben genoten van dit schouwspel en een Nestea (Icetea kennen ze in Spanje niet), wandelen we verder met de fiets aan de hand. Wat een heerlijke stad, wat een relaxte sfeer. En we boffen, want we zien ook nog een bruiloftsgezelschap - op en top gekleed, vooral de dames - voor een klein kerkje aan een pittoresk pleintje.

Valencia-architectuur

Op de terugweg nemen we een andere route, namelijk door het 7-kilometer lange stadspark dat dwars door Valencia slingert. Een soort Vondelpark. Een prachtige fietsroute die leidt langs de architectonische hoogstandjes 'La Ciutat de les Arts'. In de gebouwen zitten musea die we graag een andere keer uitgebreid willen bezoeken. Nu genieten we van de prachtige waterpartijen, het uitzicht en geven we onze billen (zadelpijn) even rust.

Rond Spaanse etenstijd, 22:00 uur, arriveren we weer op onze favoriete boulevard waar we met mojito's proosten op deze heerlijke dag. En wat ben ik trots op de fietsprestaties van Ferry. hij is het nog niet verleerd.

Valencia

Mooie stad aan zee
met palmbomen op de boulevard
het brede, schone strand
met rieten parasolletjes die de ligbedjes beschaduwen
voor de immer schijnende Spaanse zon

Mooie stad aan zee
met alle levendigheid, tapas en muziek
kronkelige studentenstraatjes
kneuterige boetiekjes en hippe terrasjes
groene parken met fietspaden erlangs
oude en nieuwe architectuur
een smeltkroes van echte Spanjaarden en toeristen

Valencia

Room with a view

In slechts twee uurtjes vliegt de Transavia-piloot ons van Eindhoven naar Valencia. De Spaanse taxichauffeur brabbelt erop los; we begrijpen er de helft van, wat direct ons goede voornemen bevestigt om na de vakantie echt Spaans te gaan leren.

Valencia-palmbomenstrand


Hij zet ons keurig af voor hotel El Gabo. Terwijl we snel onze kleine en eenvoudige hotelkamer observeren, drukt Ferry op het knopje van de elektrische rolluiken die dit hok verduisteren. Dan wordt ons de adem ontnomen door het waanzinnige uitzicht. We hebben gewoon een room with a view. Ferry opent snel het raam voor de nodige frisse lucht. En ja hoor, we ruiken en zien de zee.


Valencia-strand

Bier en hamburguesa
Slippertjes aan en in een paar stappen liggen we op een strandbedje onder de rieten parasol. We zuchten eens diep: "Dit hebben we wel verdiend he schat?" Ja, dat hebben we zeker verdiend. We zeggen het deze vakantie nog heel vaak tegen elkaar, als een soort onderbouwing en bewustwording, voor het harde werken. We waren het ontwend om in deze vorm goed voor onszelf te zorgen. Doordat het ons jarenlang financieel niet voor de wind ging (echtscheidingen, rechtzaken, ziekte, ontslagen, werkloosheid en startende ondernemingen) beseffen we dat we hier zo ongelooflijk aan toe zijn!
Mijn lief wil nu eerst een grote bier met een hamburguesa, het is tenslotte al 15 uur. Spanje… hier komen we tot rust en gaan we twee weken intens genieten en dankbaar zijn. Want dat het niet vanzelfsprekend is, weten we maar al te goed.